<div style="margin-left:.25in;">
	&bull;ใบที่สิบสองมองยลคนทั้งคู่ อุตส่าห์สู้คลาไคลในวิถี ต้องดำเนินเดินนำตามจรลี เหมือนคนที่พูดใบ้ไม่เป็นคำจะออกปากผู้ใดให้อั้นอ้น แต่มีคนคอยชุบอุปถัมภ์ ดังร้อนใจในฝันอันครอบงำ พอรู้สำนึกตนก็พ้นกลัว ถามหาคู่ชู้ชมไม่สมมาด แสนร้ายกาจล้วนเสียเรื่องเมียผัว ความคดีที่ยุ่งนุงนังตัว ไม่มีชั่วชนะโดยสบาย อยากประสบพบญาติไม่คลาดเคลื่อน ทั้งหมู่เพื่อนที่สนิทมิตรสหาย ล้วนมุ่งจิตคิดดีไม่มีร้าย ข้อสุดท้ายลาภไม่ดีเท่านี้ เอย ฯ</div>
<p>
	&nbsp;</p>
