<div>
	&bull;ใบที่ยี่สิบหกเปรียบใกล้ดอกไม้บาน</div>
<div>
	ถึงมีการทุกข์ร้อนจงผ่อนผัน<br />
	สุดแท้แต่บุญกรรมเป็นสำคัญ</div>
<div>
	ตัวเรานั้นต้องเจียมเสงี่ยมตัว<br />
	จะทำการสิ่งใดอย่าได้หาญ</div>
<div>
	ขืนรำคาญอึกฮึกว่าจักชั่ว<br />
	ต่อภายหลังจะต้องความหมองมัว</div>
<div>
	คิดถึงตัวถึงกายไม่วายวัน<br />
	เปรียบเหมือนเราปลูกต้นผลไม้</div>
<div>
	คนอื่นได้เก็บกินไม่ผินผัน<br />
	แม้นถามบุตรสุดใจที่ในครรภ์</div>
<div>
	ว่าคนนั้นเป็นหญิงอย่างจริงใจ<br />
	ถามเป็นความยว่าเห็นเป็นอย่างกลาง</div>
<div>
	ถามคนเจ็บว่าห่างกระจ่างใส<br />
	ถามหาลาภได้ยากลำบากใจ</div>
<div>
	ขอจบใบนี้พลันเท่านั้นเอย ฯ</div>
