<div>
	ใบที่สิบเก้าเกิดมาเป็นมนุษย์ เวลาดีก็ดีแสนที่สุด<br />
	จงยั้งหยุดตรึกตรองทำนองการ ช้า ๆ หน่อยคงสมอารมณ์ปอง&nbsp;<br />
	ทั้งพวกพ้องปรีดิ์เปรมเกษมศานต์ อยู่จนแก่จนคร่ำไม่รำคาญ&nbsp;<br />
	แม้ถามการเจ็บกายว่าหายดี ถามหาลาภก็ได้เหมือนใจนึก&nbsp;<br />
	ใจครื้นครึกเปลื้องทุกข์เป็นสุขี ถามเป็นความนั้นไซร้ไม่สู้ดี&nbsp;<br />
	ถามถึงที่ไปมาจะหาใคร ก็ไม่สมอารมณ์หมายเหมือนใจจิต&nbsp;<br />
	สุดจะคิดจะแจ้งแถลงไข แต่ปลายมือว่าดีไม่มีภัย&nbsp;<br />
	ขอจบใบที่สิบเก้าเท่านี้ เอยฯ &nbsp;-&nbsp;631 ๑</div>
