<div>
	ใบที่สิบสองมองยลคนทั้งคู่ อุตส่าห์สู้คลาไคลในวิถี<br />
	ต้องดำเนินเดินนำตามจรลี เหมือนคนที่พูดใบ้ไม่เป็นคำ<br />
	จะออกปากผู้ใดให้อั้นอั้น แต่มีคนคอยชุบอุปถัมภ์&nbsp;<br />
	ดังร้อนใจในฝันอันครอบงำ พอรู้สำนึกตนก็พ้นกลัว&nbsp;<br />
	ถามหาคู่ชู้ชมไม่สมมาด แสนร้ายกาจล้วนเสียเรื่องเมียผัว&nbsp;<br />
	ความคดีที่ยุ่งนุงนังตัว ไม่มีชั่วชนะโดยสบาย&nbsp;<br />
	อยากประสบพบญาติไม่คลาดเคลื่อน ทั้งหมู่เพื่อนที่นสนิทมิตรสหาย<br />
	ล้วนมุ่งจิตคิดดีไม่มีร้าย ข้อสุดท้ายลาภไม่ดีเท่านี้ เอยฯ&nbsp; -&nbsp;253 ๑</div>
