ใบที่สอง ปองหาถ้าลำบาก เหมือนนกจากรังบินขึ้นเวหา ต้องแดดเผาเศร้าอารมณ์ระทมอุรา หาเลี้ยงตนแต่พอปากลำบากกาย ต้องรอใจไว้ท่าช้า ๆ ก่อน จึงจะผ่อนให้เบาบรรเทาหาย ฤดูนี้มีแต่ไม่ใคร่สบาย ยิ่งขวนขวายยิ่งช้ำแสนรำคาญเปรียบพฤกษาหน้าแล้งไม่มีฝน ทั้งดอกผลก็ไม่สดรสก็ไม่หวาน ถามความจริงใดไม่ได้การ ต่อนาน ๆ ปลายปีจึงดี เอย ฯ - 374 ๑
เซียมซีวัดมหาบุศย์
