<div style="margin-left:.25in;">
	&bull;ใบที่สิบเก้าเกิดมาเป็นมนุษย์ เวลาดีก็ดีแสนที่สุด จงยั้งหยุดตรึกตรองทำนองการ ช้าๆ หน่อยคงสมอารมณ์ปอง ทั้งพวกพ้องปรีดิ์เปรมเกษมศานต์ อยู่จนแก่จนคร่ำไม่รำคาญ แม้นถามการเจ็บกายว่าหายดี ถามหาลาภก็ได้เหมือนใจนึก ใจครื้นครึกเปลื้องทุกข์เป็นสุขี ถามเป็นความนั้นไซร้ไม่สู้ดี ถามถึงที่ไปมาจะหาใคร ก็ไม่สมอารมณ์หมายเหมือนใจจิต สุดจะคิดจะแจ้งแถลงไขแต่ปลายมือว่าดีไม่มีภัย ขอจบใบที่สิบเก้าเท่านี้ เอย ฯ</div>
<p>
	&nbsp;</p>
